In the Picture
In deze rubriek staan Wajongers "in the picture". Mail jou verhaal als je ook "in the picture" wilt staan of je mening wilt geven.
Natasha de Haan
Ik had het geluk af te studeren in 1998, een tijd waarin de bomen tot de hemel groeiden, met een opleiding waar erg veel vraag naar was. Ik ben opgeleid tot sociaal geograaf en docent aardrijkskunde. Zo rond mijn afstuderen kreeg ik een telefoontje: ik heb een tip voor je. Als je die en die belt, kun je waarschijnlijk volgende week aan de slag als docent aardrijkskunde. En zo geschiedde. Maar na een half jaar was ik opgebrand. Als jonge vrouw in een rolstoel had ik niet het zelfvertrouwen dat je nodig hebt om 30 pubers goed te kunnen lesgeven. Gelukkig groeiden de bomen nog steeds tot de hemel. Na een time out kon ik vrij eenvoudig weer aan de slag komen in de gezondheidszorg.
Na jarenlang met veel plezier in de GGZ te hebben gewerkt, maakte ik de overstap naar Jopla (een platform voor jongeren met een beperking). Hier werkte ik aan twee projecten gericht op het verkrijgen van een baan naar wens in eigen regie voor jongeren met een beperking. Na het faillissement van Jopla zocht ik een nieuwe uitdaging. Die heb ik gevonden. Met mijn bedrijf Sociaal Geograaf Op Wielen werk ik aan het creëren van een toegankelijkere en inclusievere samenleving. Ik doe dit met veel toewijding en oog voor de vraag van mijn opdrachtgevers. Maar vooral met heel veel plezier.
Voor meer informatie over Sociaal Geograaf Op Wielen kun je terecht op www.sociaalgeograafopwielen.nl. Of bel mij op 06 52 35 71 14.
Sarah Morton
In mijn prille jeugd was ik ervan overtuigd dat ik een normaal, alleen wat eigenzinnig kind was. Mijn omgeving zag echter dat mijn gedrag afweek van dat van de meeste andere kinderen. Toen de diagnose autisme was gesteld, had dat zekerheid moeten bieden en een basis om adequaat met mij om te gaan. In plaats daarvan begon de angst, de afwijzing en langzame touw- trekkerij. Geen basisschool durfde mij nog toe te laten nu ik dit etiket had.
Op mijn twaalfde belandde ik op een school voor Zeer Moeilijk Opvoedbare Kinderen. Met het verstrijken van de jaren kwam ik er steeds meer achter hoe de buitenwereld tegen mijn anders-zijn aankeek. Dat zelfs beroepskrachten me dieper in de problemen konden brengen — in plaats van hulp bieden om een zinvol leven op te bouwen.
Toen de school ervan overtuigd was dat ik het niet ging redden buiten een ‘beschermde’ omgeving en mij niet in staat achtte om zelf keuzes te maken, leken mijn kansen op een toekomst zoals ik die zelf in gedachten had, helemaal verkeken.
Hoe ik toch de motivatie vond een zinvol leven op te bouwen? Er kwam een begeleidster in mijn leven die uitging van mijn mogelijkheden, in plaats van beperkingen.
Zij ging met mij erop uit, leerde mij stap voor stap reizen met het openbaar vervoer. Ondanks mijn nog troosteloze, stormachtige leven op school, kwam ik weer tot leven. Ik kreeg weer een wat positiever zelfbeeld. En binnen vier maanden, kon ik de taxi achter me laten. Dat lijkt misschien niet snel, maar jarenlang gebeurde hier helemaal niets, dus ik was trots.
Met de inbreng van Dory, de begeleidster, begon mijn vader ook weer in me te geloven.
De school had geen tijd en mogelijkheden om echt iets met me te ondernemen, te werken aan meer zelfstandigheid en schetste een heel pessimistisch toekomstbeeld, onder andere 24-uurszorg, terwijl mijn slechte functioneren voor een deel voortkwam uit een onleefbare situatie.
Er bleek juist heel veel mogelijk te zijn met mij. Niemand kan in de toekomst kijken.
Inmiddels ben ik een paar jaar verder en in de Wajong beland.
Een ‘gewone’ baan lukt nog niet, maar inmiddels woon ik verstandig (Tegen alle prognoses in) en heb ik een netwerk opgebouwd, die zich bezighoudt met een eerlijkere, gezondere en liefdevollere samenleving.
Ik hoop dat de wereld verandert en ben graag een onderdeel van die verandering.
Vier boeken heb ik op mijn naam staan:
- Collision. De Catastrofe (Over mijn tijd binnen het Speciale
onderwijs)
- Collision. Engagement (Het vervolg op Collision)
- Afwijkend en toch zo gewoon (Over mijn kindertijd)
- Ziek van angst (Psychologische thriller)
- Wat je niet verteld is... (Over de invloed van de kindertijd, de rol van
deskundigen en wat een zinnigere manier zou zijn om mensen te helpen.
http://www.dus-sarah-morton.info/
http://afwijkend-en-toch-zo-gewoon.nl/
http://www.dus-sarah-morton.info/wat-je-niet-verteld-is-boek/
Veel leesplezier,
Sarah Morton.
Bianca Prins
Ik ben Bianca Prins, 30 jaar, en studeer Bedrijfskunde aan de Open Universiteit, op mijn eigen tempo wat past bij mijn inspanningsmogelijkheden en aanpassingen in mijn studiemateriaal. Zelf heb ik een visuele handicap vanaf mijn geboorte en daar werd rond de geboorte van mijn dochter, bekkeninstabiliteit aan toe gevoegd. Ondanks beide handicaps geloof ik in mijn krachten, vaardigheden en mogelijkheden, want ik wil graag een functie op mijn eigen niveau! Mede vanuit dit doel, zet ik me in voor Wajongers Centraal als woordvoerder politieke lobby en adviezen over arbeid en handicap!
Vanuit mijn andere activiteiten binnen het CDA, ben ik zeer betrokken bij verschillende politieke discussies, waar vooral onderwerpen als de Wet Werken naar Vermogen (WWNV), Werkgelegenheid, Onderwijs en Integratie mijn aandacht hebben.
Ik heb zelf inmiddels na een lange weg een passende baan gevonden, waar ik alle intenties heb om door te groeien zonder me te laten beperken door mijn beperkingen. Mijn activiteiten voor Wajongers Centraal hebben hier ook aan bijgedragen, en daarom adviseer ik iedereen met ambities om zich ook in te zetten op een manier die past bij je eigen kwaliteiten en vaardigheden!!
Brenda Menger
Mijn naam is Brenda Menger en ik ben 24 jaar oud.
Twee jaar terug kreeg ik te horen dat ik PDD-NOS, een beneden gemiddeld IQ en een bipolaire stoornis heb. Mijn leven veranderde daardoor enorm! Gelukkig kreeg ik op dat moment de juiste hulp, psycho-educatie, waardoor ik beter kon accepteren wat ik heb en wat mijn mogelijkheden zijn.
Ook leer ik te begrijpen hoe ik mijn beperkingen positief kan gebruiken in de maatschappij.
Het was lastig om daadwerkelijk een Wajong te krijgen, want volgens de verzekeringsarts was er niks met mij aan de hand en zou ik gewoon kunnen werken. Van mijzelf weet ik dat ik dat niet kan, dit heb ik in het verleden namelijk al eens geprobeerd tijdens een stage, maar zie zo'n arts maar eens te overtuigen dat dit werkelijk zo is. Gelukkig kreeg ik toen hele goede ondersteuning van mijn persoonlijke begeleider en dankzij hem, en zijn vrouw, kreeg ik via de GGZ een brief waar duidelijk in stond wat mijn beperkingen zijnen waar ik tegen aan loop in het dagelijks leven. Dit heeft er voor gezorgd dat ik herkeurd werd en dat ik alsnog een Wajong uitkering kreeg.
Ik heb altijd erg lopen worstelen met mijn beperkingen, want ik had zelf al de conclusie getrokken dat er iets met mij aan de hand was. Raar is dat, ik heb zoveel tekens gehad dat ik 'anders' ben als anderen, maar ik heb er eigenlijk nooit iets mee gedaan. Tot ik 5 jaar geleden mijn vriend leerde kennen en hij zei dat ik toch echt hulp nodig had. Dit heb ik gedaan en daar ben ik hem dankbaar voor, want ook al ben ik er achter gekomen dat ik een beperking heb en anders ben, ik heb wel geleerd om het te accepteren en nu kan ik mijn beperkingen zelfs positief inzetten.
Ik heb verschillende opleidingen gevolgd, maar elke keer liep ik tegen bepaalde vaardigheden aan. Gelukkig kreeg ik bij mijn laatste opleiding, boekhoudkundig medewerker, na veel overleg de juiste hulp en heb ik met behulp van mijn toenmalige coach de opleiding met succes kunnen afronden.
Vorig jaar, na het behalen van mijn diploma, heb ik een tijdje thuis gezeten omdat ik toen nog geen Wajong ontving. Dit was erg moeilijk voor mij, want ik had geen structuur en regelmaat waardoor ik ‘s ochtends moeite had om mijn bed uit te komen. Gelukkig kreeg ik later de Wajong en kwam ik in een re-integratietraject terecht, en kreeg ik hulp bij het zoeken naar werk. Betaald werk zat er eerst niet in, maar dat vond ik niet zo erg. Als ik maar ervaring kon opdoen. Ik heb toen een jaar bij een school gewerkt en dit vond ik hartstikke leuk, ik had leuke collega’s en het werk was ook niet eenzijdig waardoor ik mij niet snel hoefde te vervelen. Daarna kreeg ik werk bij mijn huidige baas (een bedrijf wat speeltoestellen maakt), ook heel leuk om te doen. Het is maar voor een jaar, maar dat vind ik niet erg want nu kan ik weer hele andere vaardigheden leren.
Ik ben een hyve gestart om mensen bij elkaar te brengen, en te informeren over verschillende beperkingen. Ook verspreid ik berichten om een petitie te tekenen. Dit had succes, want in een paar dagen tijd hadden er meer als honderd mensen deze petitie getekend. Via mijn vriend werd ik gewezen op de hyve van Erik. Om eerlijk te zijn had ik zelf ook het plan om een hyve te starten om ons sterk te maken voor de Wajong, maar ik wist niet precies hoe ik dit aan kon pakken. Gelukkig was Erik mij een stapje voor en had hij mijn plannen al uitgewerkt. Nu ben ik mede beheerster van zijn hyve. Ook ben ik mijn eigen website begonnen waarop ik vertel over mijn ervaringen en de Wajong en een website waarop wordt gekeken naar de kansen van Wajongers op de arbeidsmarkt. Want Wajongers hebben ook recht op een plek op de arbeidsmarkt. Ik wil mij graag inzetten voor Wajongers Centraal, want ik sta absoluut niet achter de plannen van het kabinet!
Erik van den Ende
Mijn naam is Erik van den Ende. Ik ben 26 jaar en heb ADHD en daarnaast ook een zeldzame bindweefsel ziekte (HMS). Hoewel ik er meestal alles behalve ziek uitzie en met enige beperking de meeste dingen nog wel kan doen, ben ik volledig afgekeurd.
Ik heb bij het UWV hulp gezocht voor het vinden van een baan, want zodra er bij een sollicitatie naar gezondheid werd gevraagd was mijn kans al verkeken. Van het UWV kreeg ik te horen dat mijn situatie wel erg lastig was maar dat ze alles voor me zouden doen. Na een paar keer bellen met nogmaals de vraag of ze wat voor me kunnen doen, kreeg ik uiteindelijk te horen dat ze helaas niets voor me konden doen..
Een jaar later had ik besloten dat ik graag weer naar school wou om mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten, dus ik weer naar het UWV voor hulp. Na een gesprek met een hele aardige meneer, die mij eerlijk vertelde dat mijn kansen al vrij klein waren, zou ik terug gebeld worden met het resultaat. Na een lange tijd niets gehoord te hebben zelf maar weer gebeld, owja sorry vergeten.. Maar sorry we kunnen niets voor je doen, we vergoeden alleen maar 1 jarige cursussen. En aangezien er met mijn intelligentie niets mis is en ik ondanks mijn gebreken toch wat van mijn leven wil maken, was ik niet van plan om ver onder mijn niveau te gaan leren en later te werken.
Ik zit nu inmiddels op mijn droom opleiding, die ik alleen kan doen dankzij een volledige vergoeding van een particuliere instelling (Stichting Studiefonds Plus). Na dit jaar haal ik mijn diploma Eco & Wildlife Studies, maar ik ben ontzettend bang dat ik met het huidige kabinet geen kansen ga krijgen om mijn plek in de maatschappij te vinden en zelfvoorzienend te worden. Ik ben ontzettend ontdaan door de plannen van het nieuwe kabinet omtrent de Wajong, WSW en WWB. Ik weiger als Wajonger om weer over me heen te laten lopen, dus ik ben in actie gekomen! Om te beginnen heb ik een Cause opgericht via Facebook http://www.causes.com/causes/539735, vervolgens heb ik ook een netwerk Hyve opgericht, www.red-de-wajongers.hyves.nl. De reden dat ik dit heb gedaan is om zoveel mogelijk mensen met een Wajong te bereiken en ons sterk te maken en te protesteren tegen de huidige plannen van kabinet Rutte!
Toen ik met mijn site's bezig was kwam ik op Wajongers Centraal terecht, en zag dat iemand mijn idee gelukkig 2 jaar geleden al had, en beter nog het is al uitgewerkt en actief! Ik wil mij graag inzetten voor mijn mede Wajongers, en ga hierover graag in overleg met Wajongers Centraal om te kijken wat ik voor hen kan betekenen!
Lotte Klene
Hallo, ik ben Lotte (ook bekend als Lottehelpt) en ik wil graag opkomen voor de belangen van gehandicapten en chronisch zieken zodat zij minimaal gelijke kansen krijgen als ieder ander. Ik ben zowel een professional als een ervaringsdeskundige dus ik heb zelf ervaren dat je tegen allerlei hindernissen en drempels kan aanlopen als je gehandicapt bent of een chronische ziekte hebt. Tijdens mijn studie HBO-Rechten zat ik in de werkgroep Studeren met een Functiebeperking omdat ik merkte dat ik tegen allerlei dingen aanliep en dat wilde ik veranderen. Ik heb in een WMO-Raad van een gemeente gezeten om relevante werkervaring op te doen en om iets te doen voor chronisch zieken en gehandicapten. Verder heb ik veel vrijwilligerswerk gedaan, onder andere voor Wajongers Centraal. Ik ben geen Wajonger en het is ook nooit in me opgekomen om zo'n uitkering aan te vragen want ik voelde me helemaal geen jonggehandicapte. Ik studeerde en had allerlei bijbaantjes. Ik wil graag dat gehandicapten en chronisch zieken kunnen meedoen in deze maatschappij en dat zij allerlei kansen en mogelijkheden krijgen zoals ieder ander. Daar draag ik graag mijn steentje aan bij, onder andere door bij Wajongers Centraal sociaaljuridische vragen van donateurs te beantwoorden.
Dinand Brummelhuis
Welkom. Mijn naam is Dinand Brummelhuis. Ik zit in de Wajong doordat ik een lichtgestoorde motoriek en MS heb. ik vind het leuk om mee te werken aan de Initiatiefgroep omdat hier de Wajonger zelf aan het woord komt. Ik heb onder andere deze website gebouwd en teksten geschreven. Het is voor mij echt een opstap geweest om te gaan werken op het gebied van Webdesign en Internet Marketing. Ik ben de afgelopen jaren meer gegroeid richting Internet Marketing en teksten schrijven. In mijn vrije tijd heb ik een aantal korte verhalen geschreven. Dit heeft geleid tot de uitgave van mijn eerste boek 'Verloren momenten'.
Het mooiste van de afgelopen jaren bij Wajongers Centraal vind ik dat ik mensen heb zien groeien. De Wajong hoeft geen eindpunt te zijn. Het is niet altijd makkelijk, maar als je het heft in eigen handen neemt is er veel mogelijk. Meer over mijn achtergrond kun je lezen op
Sara Veeger
Mijn naam is Sara, 27 jaar en woon in Amsterdam. Ik ontvang een Wajong uitkering omdat ik ME/CVS heb (het chronisch vermoeidheids syndroom). Ik studeer op halve kracht criminologie aan de VU, daarnaast schrijf ik af en toe voor Lees ME, het blad van de ME/CVS -vereniging.
Omdat ik het belangrijk vind dat Wajongers zelf een stem hebben in het gevoerde beleid rondom de Wajong, werk ik mee aan dit project!